بهمن

...

..

سر مزاری نشسته بودم ..

و در اندیشه که زیر این خروار خاک چه کسی خوابیده؟

صدای خنده ای آمد ...

گفت :

به که می خندی ؟

این که این زیر خوابیده تویی

مردن بی آنکه خبر داشته باشی 

دردناک ترین مرگ هاست !

مرگ را باید فهمید ..

و برای آمدنش مهیا شد 

..

اما این روزها همدیگر را می کشیم 

بدست هم می میریم 

با بی اخلاقی و بی انصافی ...

با ظلم هایی که در حق هم می کنیم 

با کردارمان با بد زندگی کردنهامان ..

با بی عدالتی و تبعیضهامان ..

با زیاده خواهی ها یمان ..

بعضی باری به هر جهت زندگی کردنهاشان 

با زندگی های بی روح و بی اخلاق شان 

ثانیه ها را سیاه می کنند ..

و این کردار بهمنی از مرگهای تدریجی است 

که دارد از قله به تندی سرازیر می شود !

خوب زندگی کردن هنر انسان است !

...

تسنیمی از جنت یار...